To Mom

กอดของแม่

อุ่นอันใดในหล้าที่ว่าอุ่น
ไม่ละมุมทดแทนเท่าแขนแม่
ที่ตวัดโอบร่างอย่างดูแล
ยามลูกแพ้ด้วยฤทธิ์พิษสังคม

มือแม่นั้นโอบมาจากบ่าซ้าย
แนบเรือนกายกลางหลังฝังความขม
ตบเบาเบาหมายให้ไล่ความตรม
ดุจสายลมอบอุ่นละมุนละไม

น้ำตาลูกรินลงอยู่ตรงหน้า
แม้เหนื่อยล้าเจ็บท้อเพียงขอให้
รอยกอดนั้นลึกล้ำมาค้ำใจ
ตลอดไปชั่วกาลนานนิรันดร์

ลูกวันนี้อยู่อย่างห่างคนกอด
คำพร่ำพลอดห่วงใยไกลเกินฝัน
แขนที่โอบแนบสนิทติดชีวัน
ก็มีอันจากไปในเวลา

ลูกจะรอวันหนึ่งถึงวันนั้น
วันที่ฝันอบอุ่นยังกรุ่นฟ้า
วันที่ต้องทดท้อต่อชะตา
วันเหว่ว้ามาเตือนเยือนชีวี

ลูกจะหยิบมือแม่วางกลางศีรษะ
อย่าปล่อยนะวางไว้ตรงใจนี่
ด้วยความรักศรัทธาและปรานี
ให้ลูกนี้ยืนหยัดในบัดดล...

My FriEnd

Why!

บอกกับตัวเองว่าจะเลิกทำบางอย่าง

...แต่ก็ไม่เห็นว่าจะเลิกได้อย่างที่พูด

เคยคิดจะไว้ผมยาวจะให้ยาวถีงกลางหลัง
...แต่ยาวไม่เท่าไหร่ก็ตัดเพราะรำคาญ

เคยคิดจะวางแผนทำโน่นทำนี่ให้กับชีวิตตนเอง

...แต่ก็ไม่เคยทำได้สักครั้ง

ชอบใครคนหนึ่งรู้ว่ามาเป็นแฟนกันไม่ได้

...แต่บางครั้งก็ยังแอบหวังอยู่เล็กน้อย

เหมือนจะรู้จักตัวเองดีกว่าใครๆ

...แต่บางครั้งต้องถามคนอื่นว่าเราเป็นยังไง

เหมือนจะเป็นตัวของตัวองมาก

...แต่ที่จริงทุกสิ่งไม่ใช่เรา

รำคาญคนบางคน

...ทั้งที่เขาดีกับเราจะตาย

เหมือนจะรู้ใจเข้าใจ...

...แต่บางครั้งเหมือนไม่เป็นอย่างนั้น

อยากสวย...

...ทำไมมันไม่สวย(ก็ไอ้กระจกเฮงซวย ส่องแล้วไม่สวยแบบนี้)

อยากย้อนเวลากลับไปทำสิ่งดีๆ

...แต่เราไม่มีเครื่องย้อนเวลา

อยากได้ A...

...แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือ

อยากวางความเกลียด

...แต่พอเห็นมันแล้ววางไม่ลง

อยากเป็นตนที่ใครๆก็รักใตรๆก็คิดถึง
แต่ดันทำตัวให้คนอื่นเกลียด

ร้องขอความเห็นใจ ความรัก ความเอาใจใส่

...แต่ไม่เคยดูว่าคนอื่นเขามีให้รึเปล่า

มีความรักให้คนอื่นเสมอ

...แต่ไม่เคยรักตัวเอง

บอกว่าอย่าบอกใคร...

...แต่ก็บอกเองทุกที คนอื่นๆเขาคงรู้กันหมดละมั้ง

...มันเกิดขึ้นเรื่อยๆ และเกิดต่อไป ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะสิ้นสุด

เด็กดื้อผู้น่ารัก(Lee Hong ki)

ชีวิตคือศิลปะ

ชีวิตจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง จนกระทั่งความเจ็บปวดจากความนิ่งเฉย จะมากกว่าความเจ็บปวดจากความเปลี่ยนแปลง